Klinisch beeld

Hidradenitis suppurativa begint meestal na de puberteit en wordt gekenmerkt door het ontstaan van pijnlijke diepgelegen ontstoken plekken in gebieden met apocriene klieren, meestal de oksels, liezen en genitaliën.

Het begint als een soort puist en ontsteking van de haarfollikel (=haarzakje), die later indien niet behandeld overgaat in een meer etterig en verlittekenend chronisch ontstekingsproces.

De plooien (liezen en oksels) zijn voorkeurslokalisaties, en omdat zich daar ook apocriene klieren bevinden, is jarenlang aangenomen dat de ontsteking uitgaat van de zweetklieren. Het is echter niet alleen beperkt tot oksels en liezen, soms zijn de gebieden op en onder de borsten aangedaan en bij mannen is er vaak betrokkenheid van de anus en bilnaad. Minder frequent zijn de billen aangedaan en in zeldzame gevallen is er sprake van H.S. ter hoogte van de nek, taille en achter de oren.

Zodra het huidbeeld verergert, nemen de klachten van pijn, ongemak en irritatie toe. Er ontstaan dieper gelegen pijnlijke verdikkingen met vurige roodheid die vaak leiden tot een abces dat chirurgisch ontlast moet worden.
Secundaire plekken ontstaan door lokale herhaling, het samenvloeien van bestaande plekken en overmatige toename van bindweefsel in de omgevende huid. Klinisch zeer kenmerkend voor dit stadium van de ziekte zijn de fistels (kanalen in de huid), welke zeer lange tijd kunnen blijven bestaan en vaak besmet worden door bacteriën, die voor de penetrante geur zorgen.
Het laatste stadium wordt gekenmerkt door overmatige groei van bindweefsel met als gevolg verlittekening, die leidt tot onderhuidse verharding van het weefsel van ontstoken bultjes en fistels. Dit kan bewegingsbeperking of lymfoedeem (=vochtophoping in het lymfevatenstelsel) tot gevolg hebben. Daarnaast is er vooral in een later stadium aanwezigheid van open mee-eters, huidknobbeltjes, met pus gevulde blaasjes en soms cysten in de opperhuid.